تو را من چشم در راهم

توی این دنیای شلوغ خوبه که چنین جایی هم باشه تا بشه ازش به عنوان یه جور خلوتِ با خود ازش

استفاده کرد. یه چیزی مثل دفترچه خاطرات ولی مجازی. تا بتونی چند یا چندین سال بعد بهش سر بزنی

و روزگارت رو مرور کنی. ببینی چه حس و حالی داشتی ، طرز فکرت چطور بوده ، فرقی کردی یا نه ...

و چه خوبه که اینجا یعنی وبلاگستان شده فراموشکده ی مجازی.

چه خلوتِ دنجی ...

شبیه حدیث نفس گفتن در خویشتن ِ خویش ؛ ولی ماندگار تر با قابلیت مرور. خوبه نه؟

پاییز امسال اگرچه رنگ و بوی پاییزهای هرسال رو نداره و چندان ازش لذت نبردم ولی به اصل خودش

همچنان پایبند بود: آمیخته به دلتنگی!

و مثل همیشه خداوند که در لحظه ها جاریست و نفس به نفس با من همراهه و نگاه مهربان و نگرانش

رو میشه لمس کرد. خدای بی همتای من ممنون که بنده نوازی میکنی عزیزم ...

ممنون که همیشه پناهمی در لحظات سخت زندگی.

و

دیدار یار ِ غایب دانی چه ذوق دارد؟

ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد

سعدی